15 Mayıs 2018 Salı

Yoruldum


"Kafan yerinde değil" diyorlar
Kafamı zincirlerle bağlı tutamıyorum ki
Yerinde dursun
O da zaten nereye gideceğini şaşırdı 
Hayallerle gerçek arasında mekik dokuyor
Aslında suçlu olmadığımı biliyorum
Kafam da suçlu değil
Ama yine de canım sıkılıyor
Bu da hiç adil değil
"Böyle olmamalıydı" diyorum sonra
Herkesin kafası istediği yerde durabilmeliydi
Dünya neden böyle bir yer değil?
Yoruldu
Kafam her yere yetişmekten
Kalbim sıkışmaktan
Ruhum bunalmaktan
Yoruldu
Çıkayım artık bu kutudan
Uçmak istiyorum

Yasemin Işık



7 Mayıs 2018 Pazartesi

Yaşamayalı çok oldu


Beyaz yakalı kölelermişiz biz
Sanki köleliğin rengi olur da
Ama görünmeyen zincirleri vardır bak
Hani için sıkılır bazen
Göğsün daralır
Zincirlerin sıkıyordur o zaman
Sen nedenini anlamazsın
Bir sigara yakar, kederini ona anlatırsın
Tütünlerin içine saklamaktır amacın derdini
Ne yazık ki kuşatılır dört bir yanın
Derdinin dumanında boğulursun
"Yaşamak" dersin içli içli
Sahi, nedir yaşamak?
Çok oldu yaşamayalı, unuttun
Eskiden yarınların senindi
Onları çok ucuza sattın
Neyse, sen de gökyüzüne bak
Belki biraz mavi karışır kanına 
Hem mavi değil miydi yaşamak?

Yasemin Işık

26 Ocak 2018 Cuma

Çemberin İçinde















O kadar saçma ki her şey
Sana da öyle gelmiyor mu?
Allah’ım nasıl bir perdedir bu
Gözünün önündekini görmüyorsun
Düşün nasıl aynıysa hep gittiğin yollar
Takılıp bir kere bile düşmüyorsun
Bir kere bile yelken açmıyorsun

Ben görüyorum
Gördükçe dehşete düşüyorum
Kocaman bir adam bir çemberin içinde dönüp duruyor
Ama farkında bile değil
O ilerliyorum sanıyor
Gözü açık ama uyuyor
Bir elini uzatsa tutacak
Uzatmıyor
                                     
O yaşadığını sanıyor ama ölmüş çoktan
Yanına gittiğimde fark ettim
İçinde kalan hayalleri, arzuları çürümüş
Nefesi kokuyor
Perdeleri kapatalı uzun zaman olmuş
Ne renk bir perdeyse bu hiç ışık geçirmiyor





22 Ocak 2018 Pazartesi

Hayaller Sansürlemeye Gelmez




Az önce yarın işe gitmek istemediğimi düşündüm. Eh, aslına bakarsanız bu hep bildiğim bir şeydi zaten. Yeni keşfetmedim yani. Uzun zamandır da huysuz huysuz sürekli söyleniyorum, “Gitmek istemiyorum. Bunu yapmak istemiyorum“ diye evdekilerin başının etini yiyorum. (Ben şu sıralar benimle olmak istemezdim. Allah yanımdakilere sabırlar versin) Sonra kendi kendime dedim ki, “E peki ne istiyorsun sen?” Sürekli vır vır konuşacağına bari ne yapmak istiyorsun onu söyle. Yarın nerede olmak istiyorsun?

15 Ocak 2018 Pazartesi

Sen Düşünce Değilsin


Herkese merhaba:)) Milliyet Blog'a kaydoldum dün ve "Sen Düşünce Değilsin" başlıklı ilk yazımı gönderdim. Bir baktım ki çok okunanlar arasında. Çok mutlu oldum. Çok küçük bir şey olsa da insanın yazısını orada canlı canlı görmesi inanılmaz motive edici bir şey. Hele ki okunduğunu görmek gerçekten mutlu ediyor. Siz de okumak isterseniz buyurun;

http://blog.milliyet.com.tr/sen-dusunce-degilsin/Blog/?BlogNo=579530

Yazıda düşünce bağımlılığını anlatmaya çalıştım. Aklımızdan geçen düşüncelere nasıl inanıp da hayatımızı cehenneme çeviriyoruz ve bununla ilgili ne yapabiliriz... Düşüncenin yaratıcısının biz olduğumuzu unutuyoruz çoğu zaman. Ardından da o düşünce bizi kontrol altına almaya başlıyor. Ben de yazıda düşüncenin efendisinin biz olduğumuzu hatırlatmaya çalıştım. İnsanlar ciddi anlamda aklından geçen düşüncelere inandıkları için depresyona girebiliyor. Oysa o bir düşünce. Gerçek değil. O bizi var etmedi, biz onu var ettik. Herkes haddini bilsin canım. Gösterelim şunlara günlerini...


13 Ocak 2018 Cumartesi

Özgürlüğün Bedeli




Kimi geceyi yenemezmiş
Ben gündüzü de yenemedim
Nefes almak istiyorum
Huzursuzluk ne kötü duyguymuş
Boğuyor
Sabır çok acı şeymiş
Yutulmuyor
Kimseyi de ağrı kesici niyetine alamıyorsun ki
Mecbur bekleyeceksin de geçecek
Ne biçim şey bu kaçtıkça kovalıyor
Peşimi bırakmıyor
Bir ara öldüm sandım
Bazı anılar kayıp çünkü, bende yok
İçmişim sanki
Ama acı içmişim
Boğazın yanarsa böyle
İçin alev alev olursa anla ki
Ondan bir yudum aldın
Özgür olmanın bedeli ağır
Ondan bir kere içeceksin
Özgür olmak için bir kere öleceksin

12 Ocak 2018 Cuma

İyileşmek



Acıyı hissetmemek için zorluyorum şu anda farkındayım
Seninle aramızdakinden fazlası olsun istiyorum
Kendi yalnızlığımı tatmin etmek için yapıyorum bunu
Sen değilsin beni kıran aslında
Ben kendi kendimi kırıp, sana kızıyorum
Neden beni iyileştirmedin diye
Hâlâ anlayamadım mı ben yoksa anlamak mı istemiyorum
Kimse kimseyi iyileştiremez işte
Kendi yolunu yürümek zorundasın
Canın acıya acıya
Gözyaşlarınla yıkayacaksın o yolu hem de
Kanını kendin durduracaksın
Düştüğün yerden kendin kalkacaksın
Kimseye muhtaç olmayacaksın
Kimse yokken de iyi olacaksın
Acıdan kaçarak kurtulamazsın
Başkasını acı yerine de koyamazsın
Acını iliklerine kadar yaşayıp
Tek başına ayakta kalacaksın
Gerekirse acını sevgilin yerine koyacaksın
Tek yol onun içinden geçmek çünkü
Huzur acılı yolun sonunda
Haydi, korkma

Acını yaşa

28 Aralık 2017 Perşembe

2018den İstediklerinizi Almaya Var Mısınız?




Dikkat ettiyseniz her yeni yıla girerken aynı şeyleri duyuyoruz; Yeni yıl bana şunu getirsin bunu getirsin… Sağlık versin, mutluluk versin, huzur versin. Herkesin yeni yıldan bir sürü beklentisi var. Hatta öyle sağlık mağlık demeyip bayağı araba versin, Sarıyer’de ev versin, sarışın sevgili versin, eli değmişken Tayland’da tatil de versin falan diyenler de mevcut. Hakkınız, isteyin tabi. Bence de versin. Gelirken getiriversin canım eline yapışacak değil ya! Ama işte nedense bunların hiçbiri olmuyor. Bu Allahsız yeni yıllar hiçbir dileğimizi gerçekleştirmiyor ve her yılın sonunda yine aynı şekilde, elimiz böğrümüzde kalıyoruz. Yine her sabah o nalet metrobüse binme mücadelesi veriyor, Sefaköy’deki evimizde oturuyor ve Florya plajına gidiyoruz.

22 Aralık 2017 Cuma

SAKALSIZ ERKEKLER MÜBAREKLERİ MAĞDUR EDEMEZ!





Fatih Medreselerinin televizyon kanalında yayınlanan “Saklı Gerçek’in” sunucusu programda sakalsız erkeklerle ilgili bir açıklama yaptı. Duymuşsunuzdur diye tahmin ediyorum sevgili arkadaşlar. Beyefendi, erkeklerin zaten giderek kadına benzediğinden, saçını uzattığından şikayet etti ve uzaktan görüp bir erkeği rahatlıkla kadın zannedebileceğini, bu yüzden de aklından türlü düşüncelerin geçebileceğini söyledi. Ve erkeklerden sakal bırakmalarını talep etti.

Şimdi ben buradan o erkeklere sesleniyorum; Eyy sakalsız erkekler! Sizin hiç vicdanınız yok mu? Bu adamların duygularıyla oynamaya ne hakkınız var? Siz de biliyorsunuz ki bu mübarekler biraz hassas insanlar. Hep elleri yüreklerinde dolaşıyorlar. Kadına benzer herhangi bir şey gördüklerinde hemen heyecanlanıyorlar. E sizi uzaktan görüp umutlanıyor, yakınına geliyorsun bir bakıyorlar erkek! Sizin yüzünüzden bu mübarekler mağdur oluyorlar ve psikolojileri bozuluyor. Bunun hesabını kim, nasıl verecek? Sorarım size…



Muhterem Saffet beyin, izleyenlerin yüreğini dağlayan videoda da söylediği gibi zaten erkeği kadından ayıran topu topu iki uzuv var. Biri görünmüyor içeride, sen sakal da bırakmazsan uzaktan bu adamlar senin cinsiyetini nasıl anlasın? Yaklaşana kadar da nereden bakarsan bak kırk-elli saniye geçiyor. Takdir edersiniz ki bu süre bir kadını görüp de türlü düşüncelere girmek için çok yeterli bir süre.

Hayır, önce pembe tişört giydiniz bir şey demedik. Yok, küpe, yok uzun saç derken şimdi de bu… Tekrar söylüyorum bu mübarekler saf insanlar. Sizin bizim gibi değiller. Uzaktan görünce erkek olduğunu hemen anlayamıyorlar. Doğal olarak da türlü düşüncelere giriyorlar. Sonra ne oluyor? Hayal kırıklığı... Mübarekler mağdur! Lütfen biraz duyarlı olalım.

Winter is coming


Malum kış geliyor. Bu mevsimin mübarekler için en zor geçirilen mevsim olduğundan bahsetmeye gerek yok. Biraz duyarlı bir insan bunu zaten bilir. Şimdi erkekler çok soğuktu bilmem neydi diye gidecek k.çını başını kapatan montlar giyecek, kapüşonları kafalarına kadar çekecek... Bu mübarekler bizim cinsiyetimizi anlar mı, bizi kadın zannedip türlü düşüncelere girer mi… Kimse düşünmeyecek bunları. Bakın, uyarıyorum. Bizim hassas kardeşlerimiz her ihtimale karşı, gördüğüm belki kadındır diye türlü düşüncelere girebilir. Sonra ne oldu? Yine psikolojisi alt üst oldu. Lütfen beyler, bunlara dikkat edelim. Birazcık duyarlı olsanız bir yeriniz eksilmez yani. Yüzünüzü gözünüzü sarıyorsanız bari en azından sakalları dışarıda bırakın. Mübareklerin duygularıyla böyle hunharca oynamaya kimsenin hakkı yok...

28 Eylül 2017 Perşembe

Yıldızsız İstanbul












Dışarısı yağmurlu
Dışarısı karanlık
Ama ben ışıklarımı açtım
Bu senin elinde derlerdi de inanmazdım
Gülümsemek için güneşi beklemek ne saçmaymış
O bir doğar, bir batar
Onunla batmak olmazmış
Ya yıldızlar? Parlamak için onu beklersem?
O zaman gündüzleri ne yaparım?
Yıldızları bile yutan bu betonların arasında
Karanlıkta kalırım

İstanbul’a da dedim “kendini bırakma!”
Biliyorum nefes alamıyorsun dev binaların arasında
Ama denizlerin hâlâ senin yanında
Martılar hâlâ süzülüyor semalarında
Büyükada için üzgünüm ama
Bak Burgazada tertemiz mesela
Canın sıkılınca Kadıköy’ü hatırla
Belki bir gün betonların yerini parklar alır
Sokaklarda çiğnenir diye korkuyorsan

Sen de tohumları martıların kanatlarının arasına sakla

19 Eylül 2017 Salı

CAFE DE KEDİ


Eskişehir’de okuduğum zaman açılmıştı bu kafe. Sahipleri sokakta zor durumda olan kedileri alıp, bakıyorlardı. Sonra da sahiplendiriyorlardı. Kafenin amacı buydu. Türkiye’de bir ilkti. Öyle güzel bir yerdi ki… Rüya gibiydi. İçeri bir giriyorsunuz; her yerden bir kedi çıkıyor. Siz çayınızı içerken kediciklerle oynuyorsunuz. Çok mutlu ediyordu beni orası.
Fakat bir problem vardı; az müşterisi vardı. Neden bilmiyorum. O kadar güzel bir mekâna nasıl oldu da insanlar gitmemişti anlayamıyorum. Zaten bir süre sonra zarar etmeye başladılar ve mecburen kapattılar. Ben Eskişehir’de okuduğum sırada açıldığı için gitme imkânını yakalayan şanslı insanlardan biri oldum. Kapanacağını duyunca elimden geldiğince duyurmaya çalıştım, insanlar da uğraştılar ama en nihayetinde kapandı.

17 Temmuz 2017 Pazartesi

ADRIANA VE METİN


Bu defa bir magazin haberiyle başlıyoruz. Hiç böyle bir şey yapmamıştım daha önce ama içimden geldi. Çünkü bayağı gündemde olan bir konu…
“Adriana Lima ve Metin Hara aşk yaşıyor” haberini görünce kimi inanamadı(inanmak istemedi), kimi “Reklam” dedi kimi de “Kimmiş ya bu Metin Hara?” diye Google’da arattı. Ben de sizler için bu konuyla ilgili bir araştırma yaptım. Hiçbir masraftan kaçınmadım ve Türkiye’nin önde gelen iki derneğine gidip, tepkilerini öğrendim. İşte paylaşıyorum;


                                  Aslan Türk Gençleri Derneği 



                                   Fotoğraf: Temsili Serhat Turna(Yani o kendini öyle görüyor)

“Dünyanın en harika erkekleri Türk erkekleridir” sloganıyla Esenler’de bir kahvehaneden, üç yıl önce yola çıkmış olan milliyetçi grup, kısa zamanda iyi işler başarmış. Portakal bıçaklamak, Çinli diye Japon turisti dövmek, Beren Saat’in evi diye Aşk-ı Memnu’nun çekildiği yalıyı basmak, önemli faaliyetlerinden sadece birkaçı.

23 Haziran 2017 Cuma

PATRONDAN KURTULMA SANATI

Evet, sevgili okurlar. Bugünkü yazımda psikopat bir patronu olanların ne yapması gerektiğinden bahsedeceğim. Bu durumu yaşayanlar lütfen kulak versin. Benim patronlarım psikopat olduğundan değil. İyi insanlar şükür. Sadece konu ilgimi çekti. Hem ne zamandır sıkıcı paylaşımlar yapıp, duruyorum. Sayfaya da biraz renk gelsin istedim. Mıymıymıy şiir paylaşıyorum sürekli. Yok, buralardan gitmek istiyormuşum da, yok efendim uzaklara yelken açacakmışım da… Nereye gidiyorsun? Otur poponun üstünde affedersin. Ayy vallahi ben bile sıkıldım kendimden!

20 Haziran 2017 Salı

DENİZE VARMAYAN HAZİRAN


                              Bu binanın demir parmaklıklarından
                              Elimi uzatsam denize dokunacak gibiyim
                              Tatile, yeşilliğe hasretim
                              Sabah kalktığımda bir köyde uyansam
                              Yolun sonunda deniz olsa
                              Nerede olduğumu bilmesem
                              Kaç yaşında olduğumu da
                              Ve kimse sormasa
                              Bu modern hapishanenin müdürü
                              Para veriyor diye kendini iyi biri mi sanıyor?
                              Anlaşılan özgürlüğe de zam gelmiş
                              Bir türlü ulaşılamıyor
                              Hayat gardiyanları
                              Bir tek hafta sonu dışarı çıkmama izin veriyor

                              Denize giden yollar bir görülüp, bir kayboluyor
                              Tam vardım derken bir tümsek daha çıkıyor
                              Olmuyor, bu son denize varmıyor
                              O zaman gelmesin yaz
                              Çünkü denizsiz yaz olmuyor
                              Kalbim bu yolun virajını alamıyor
                              İşte bu yüzden haziranda hâlâ yağmur yağıyor

                                            Yasemin Işık




6 Haziran 2017 Salı

THE BELALI GEZİ

Erasmus programıyla gittiğim Polonya’da günlerim gayet güzel geçiyordu. Brüksel-Paris-Amsterdam şeklinde biletlerimizi ayarlamıştık. Çok mutluydum. Paris başlı başına mükemmel bir şehir, çoğu kişinin hayalidir. Amsterdam da mutlaka listenizde vardır. Malum özgürlükler şehri… Eh Brüksel biraz arada kaynıyor ama olsun, o da yani Avrupa’nın kalbinde en nihayetinde.
Gece yarısı Varşova’ya gidecektik, Varşova’dan da Brüksel’e. O esnada zavallı ben başıma geleceklerden habersiz, mutlu mesut alışveriş yapmakla meşguldüm. Ne kadar da güzel bir gezi olacaktı! Bir hafta boyunca beni doyuracak yiyecek şeyler almak için markete gittik arkadaşlarımla. Çünkü gezilerde dışarıda yemek gibi bir durum söz konusu olamazdı. Bütün hafta, önceden hazırladığımız sandviçleri yiyorduk.


Eh, benim elim kolum hep torbalarla dolu olduğundan bütün gün de hiç telefona bakamamıştım. İşimiz bittikten sonra yurda döndük. Saf saf, “Dur çıkmadan önce bir annemle konuşayım” dedim kendi kendime. Çantama elimi attım, bir baktım telefon yok. Deli gibi aramaya başladım. Montumu, torbaları, yere bile baktım. Yaban ellerde telefonsuz kalmış olamazdım.

29 Mayıs 2017 Pazartesi

DÖNEN ÇARKLAR







Hani o film biterken yazılar hızla geçer
Adam arabayı sonu görünmeyen bir yola sürer
Uçsuz bucaksız yeşillik heyecanlandırır beni
Onunla gideyim, dönmeyeyim geri
Buralardan sıkıldım artık

Radyoda uzaklara gitmenin müziği
Etrafında Ayçiçek tarlaları
Güneş yüzümü yakmalı
Kimse izlememeli bu filmi
Karakterleri tanınmamalı
Tüm bildiklerimden bıktım artık

Bu dünyada özgürlük savaşı veriyorum
Gizli zincirlerle tutuyorsunuz, gidemiyorum
Ucuz bir kağıt karşılığı makineye çevirmeye çalıştığınız ben
Kendimi sizin saatinize kuramıyorum

Deri koltuğunda oturan adamların kuklalarıyız hepimiz
Para kazandıkları o makinelerinden
Çıkan ürkütücü ses, bizim sesimiz
Onlara belki kulaklarınızı tıkarsınız da
Bizi dönen çarklara yerleştirirken
Bir kere elinizi kestiniz

Yasemin IŞIK






19 Mayıs 2017 Cuma

BOYALAR KIRMIZI AKAR



Benim yazacaklarım var
Savaş çıkaramazsınız
Düşündükçe kahroluyorum
İnsanlar ölürken
Öykü yazılmaz ki

Şiirlerimde olsaydınız, silahlarınızı yok ederdim
Mısralarımın arasına cam parçaları saplanamazdı
Hikayelerin başlıkları ahlar, feryatlar…
Simsiyah gökyüzü ve sokaklar
Çığlık çığlığa ağlamazdı

Yazacaklarımı rahat bırakın!
Harflerim sizden korkuyor benim
Hiç kağıtlara dökülemezlerse diye
Şimdi dünyadan silindi
Beş yaşında ölen çocuğun resimleri
Peki ya o minik ayaklı kız?
Düşe kalka büyüyecekti
Oyunlarını öldürüp, üzerine gazete serdiniz

Boş kalırsa sayfalar
Tuvaller ölü gelin gibi bembeyaz
Belki de fırçalar kanar
O zaman boyalar sadece kırmızı akar

Yasemin Işık



16 Mayıs 2017 Salı

BLOG PARTİSİ



Öncelikle geç yayınladığım için ikisinden de özür diliyorum. Bu aralar çok dalgınım ve yoğunum. 

Güzel, yaratıcı sorulara denk geldim. Zaten ikisinin de blogları çok kaliteli. 

1.   İlk olarak çok güzel öyküleri olan arkadaşım “Deryada Damla”nın sorusuyla başlayayım;

Bugünkü sen geçmişe gidip yaşadığın olayları değiştirebilir misin ?

9 Mayıs 2017 Salı

FİKİRLERİN BİZE GAREZİ OLABİLİR Mİ?




Yazmak için bu “fikir” denen şeye muhtacız. Kurmaca bir metin de olsa, bir makale de olsa önce ne hakkında yazacağımızı bulmamız gerekiyor. Peki, nasıl oluyor bu fikir bulma işi? Nerede duruyor ki bu fikir denen şey de istediği zaman çıkıp geliyor? Bir yeri yurdu var mı acaba kendisinin? Ya da bir şey yazmak istediğimizde hemen ona ulaşabiliyor muyuz?

Hayır! Maalesef hiç öyle olmuyor. Sanırım bize garezleri var çünkü adamı maymun etmeden gelmiyor bu namussuzlar. Bilmiyorum, ben acemi bir yazar olduğum için mi böyle oluyor ama yakalayacağım diye peşinde koşmaktan helak oldum ben bu fikirlerin. Hayır, resmen insanı oynatıyor bunlar canım! Düşünürsün düşünürsün, doğru düzgün bir yerde aklına gelmez, ne zaman otobüse binersin hop geliverir. Ya da tam bulduğunu zannedersin, heyecanlanırsın, “Bunu yazarsam güzel olur” dersin, kağıda dökünce çok affedersiniz bir halta benzemez. 

2 Mayıs 2017 Salı

PSİKOPAT MÜDÜR YOK OLUYOR-2

                                     

Yok canım. Ben diledim diye koskocaman adam yok olacak değil ya. Buralarda bir yerlerde olmalı…
“Eda, ne yapıyorsun?”
Kafamı kaldırdığımda Engin’in bana tuhaf bir şekilde baktığını görüyorum. Ne kadar süredir aynı noktaya bakıp, öylece duruyorsam…
“Hiiç.”
“Ne düşünüyorsun?” diye soruyor bu kez de.
Hiç canım. Venüs’ün etkisiyle bizim müdür yok oldu mu, onu düşünüyorum. Her zamanki şeyler işte.
“Yok, bir şey.”
Engin, “Bir tuhaf görünüyorsun da…” diye konuşmaya devam ederken ben hala daha Sedat Bey bir yerden çıkabilir diye etrafa bakınıyorum. Ne bileyim, belki masanın arkasına saklanmış bizi izliyordur. Manyak sonuçta. Belli olmaz. Anlamıyorum. İki dakikalığına kafamı eğmiştim. Tam şu noktada duruyordu. Şuracıkta. Şu yerdeki sineğin durduğu noktada… Sineğin… Aman yarabbi!
Birden, Sedat Bey çok yapışkan olduğundan ve sürekli konuştuğundan adama sürekli “sinek gibi” dediğimi hatırlıyorum. “Üf sinek gibi! Yapışır gitmez şimdi.” “Vız vız öter yine.”